آیات زمینی

پنجشنبه 23 مهر1388

Untitled

مثل همیشه صبح شد و توی اون فضای کوچیک بوی عشق غوغا می‏کرد . مثل هر روز ،بدنش رو از بالا به پائین برانداز می‏کرد و اون رو توی آغوش خودش مثل عروسی که لم داده باشه اون گوشه‏ی گودی توی سینه‏اش تجسم می‏کرد . نگاه هرزه آدمهای که به پستی و بلندی های بدن لوندش نگاه می‏کردند ، آزارش می‏داد و از اینکه نمی‏تونست کاری بکنه بیشتر عذاب می‏کشید . آخه مثل هر روز با اون دختر هیچ نسبتی نداشت .

این که همیشه از خجالت نمی‏تونست حتی کوچیک ترین قسمتی از بدنش رو لمس کنه و فقط از دور نظاره‏گر بود دیونه‏اش می‏کرد . رنگ موهای طلائی دختر خستگی روز رو از تنش می برد و یادش می رفت که سخت ترین کار دنیا رو داره انجام می ده بدون اینکه هیچ پولی بگیره و آینده ای داشته باشه . آینده رو همیشه بین افرادی که مثل هر روز با تنه از کنار هم رد می شدند و نیم نگاهی بهش می انداختند هم نمی تونست ببینه .

با این که تمام روز رو بالای شهر ،بین خانمهای کاکل دار زندگی می کرد، صبح به صبح قبل از هر چیز جذب چشمهای اون می شد و هر کس اون رو می دید ، می فهمید که انگار سالهاست عاشق اونه .

ولی اون روز صبح تصمیم خودش رو گرفته بود . این بار می خواست حرفش رو بزنه . این بار می خواست پا پیش بزاره ، بره جلو و زانو بزنه و تمام دلتنگیهاش رو بگه.می‏خواست بگه که عاشق شده .می‏خواست بگه که دلش همیشه از تو آویزونه وقتی اون برای مدتها خیره می‏شه و هیچی نمیگه .

سعی کرد تکونی به خودش بده ، ولی تا اومد بجنبه صدای شکستن پایین ویترین اومد و خودش رو که از کف میخ شده بود با تمام لباسها و مانکن های دیگر هوار کرد روی دختر .

صبح دیگه از اون خبری نبود . انگار خودش هم اونجا نبود و به جرم فرسودگی انداخته بودنش توی انبار، قاطی یه مشت مانکن کاکل‏دار که دیگه به هیچ دردی نمی خوردند.